Terug op het Noord-Eiland

Eerst en vooral: Een vrolijk Kerstfeest iedereen!

Onze tijd in Nieuw-Zeeland zit er (tot onze grote spijt) al op. Onze laatste week was echter nog goed gevuld. Na een nachtje in Wellington reden we naar New Plymouth, aan de westkust van het Noord-Eiland. De regen van Blenheim bleef ons jammergenoeg achtervolgen. Daardoor moest de beklimming van Mt Taranaki nog even wachten en vulden we onze dag met een stadswandeling en een bezoek aan de Arthouse cinema. Een charmante plek met aangename zetels en een wat huiselijke sfeer. Diezelfde avond genoten we nog van een wandeling in het park, waar toevallig ook het festival of lights plaatsvond. De talrijke lichtjes en lampjes brachten een sprookjesachtige sfeer met zich mee :).

De volgende dag waren de weergoden ons weer gunstig gezind, zoals wel vaker op deze reis is gebleken (regen tijdens het rijden en een zonnetje voor de activiteiten). Tijd voor Taranaki dus! In 3,5 uur tijd stonden we op de top van deze 2518m hoge vulkaan. De tocht daarnaartoe startte met een goed pad, maar al snel hadden we door dat Taranaki zich niet zo makkelijk zou laten beklimmen. Een hoop los vulkaan gesteente en daarna erg ruwe rots maakten er toch een vermoeiende klim van. Maar het uitzicht was alweer de moeite waard. Sneeuw, rotsen, oceaan en in de verte zagen we zelfs de vulkanen van Tongariro die we aan het begin van deze reis verkenden. Weer 3,5 uur later stonden we terug aan onze auto, 1600m lager. 

Op kerstavond kwamen we na een lange autorit aan op het schiereiland van Coromandel. Daar werden we in de jeugdherberg getrakteerd op een gratis kerstbbq. Het werd een gezellig avond! Zeker een unieke ervaring om Kerst te vieren in 25 graden (terwijl het bij jullie zwaar aan het sneeuwen is :)). 

Op Kerstdag trokken we naar het strand voor Cathedral Cove en hot water beach. Eerstgenoemde is een grote grot waar je via het strand door kan wandelen naar nog wat andere rotsformaties in de zee. Op hot water beach konden we genieten van ons zelf gegraven warm water bad. Bepaalde plekken op het strand zijn dankzij de nabij gelegen warmwaterbronnen zo heet dat we het bronwater met zeewater moesten mengen. Achteraf deed een verfrissende duik in de zee dan ook deugd!

Als laatste activiteit reden we nog naar het noorden om de impressionante Kauri-bomen te bezichtigen. Deze reuzen kunnen tot 60m hoog worden en hebben soms een omtrek van bijna 17 meter. Daartegenover stellen gewone bomen niet veel voor. 

Op dit moment zijn we terug in Auckland. Aangezien onze vlucht morgenvroeg om 6u vertrekt, zullen we een poging ondernemen om op de luchthaven te slapen. Benieuwd wat dat gaat brengen!

Nog wat Castle Hill, Arthur's Pass, Hanmer Springs en Kaikoura

Aangezien we momenteel geplaagd worden door regen is het tijd voor een update vanuit de bibliotheek in Blenheim. Na de vorige post brachten we nog anderhalve dag door in Castle Hill. Waarvan 1 volle dag met een toffe Australier die ons nog wat mooie boulders wist te tonen. En ook Carmen bedwong met succes enkele rotsblokken.

Vermits de tijd op het Zuid-eiland aan het afkorten is, hielden we slechts een korte stop aan Arthur's Pass om de Devil's Punchbowl waterval te bezichtigen.

En toen was het tijd voor luxe... Carmens verjaardag vonden we een goed excuus om onze tent voor 2 nachten in te ruilen voor een bed in Rosie's B&B in Hanmer Springs. Wat een zalig gevoel! 16 december startte met een goed ontbijt, gevolgd door een partijtje minigolf waarbij Jonas jammerlijk en nipt verloor van Carmen :). Vervolgens lieten we ons eens goed verwennen met een massage, stoomcabine en een hoop thermische baden (temperatuur tussen 33 en 41 graden). En om de dag goed af te sluiten, namen we het er nog eens van op restaurant. Helaas eindigde de avond met 2 valse noten. Eerst en vooral ontdekte Jonas dat zijn portefeuille verdwenen was (maar die werd de volgende ochtend met alles erin terug gevonden). Daarna reageerde Carmens maag niet zo fantastisch op al die luxe... Maar ondanks die tegenvallers was het toch een hele fijne dag!

De volgende halte was Kaikoura. Daar klommen we aan boord van een whale watch boot om, je raadt het al... walvissen te spotten. En onze tocht was succesvol. We zagen 2 walvissen en een hele hoop springende dusky dolfijntjes!

Morgen verlaten we met wat spijt in het hart het Zuid-eiland om de laatste week in Nieuw-Zeeland opnieuw op het Noord-eiland te vertoeven.

Moeraki, Mt cook, Christchurch & Castle Hill

Een lang berichtje deze keer, want we hebben veel meegemaakt de afgelopen dagen. Vanuit Dunedin vertrokken we min of meer langs de kustlijn noordwaarts richting Mt Cook village. Dit echter met een tussenstop aan de Moeraki boulders: een hele hoop quasi perfect ronde rotsen op het strand. 

De eerste dag verkenden we de omgeving rond Mt Cook met een korte dagwandeling tussen beeldschone bergen, gletsjers en meertjes. 

Daarna is ons plan, gemaakt na de Kepler trek, om de echte toerist uit te hangen, echter grondig mislukt. Jonas voelde het kriebelen om een iets meer alpine tocht te ondernemen en na grondige navraag bij de toeristeninfo was ook Carmen overtuigd: de Ball-pas leek spek voor onze bek :) Een 2-daagse tocht over een pas van 2120m hoog, bedekt met sneeuw. 

Dag 1 werd al snel duidelijk dat de mensen van de toeristeninfo ons niet helemaal correct geinformeerd hadden. In plaats van zo'n 3uur waren wij ruim 5 uur onderweg naar onze bivakplaats. Maar de omgeving en de rust waarin we onze tent opzetten, maakten veel goed!

(zoek de tent)

De volgende ochtend ging ons alarm om 6u af, waarna we met kleine oogjes in stralend weer onze beklimming verder afwerkten. Bovenop de pas, die we deze keer wel binnen het vooropgestelde schema bereikten, wachtte ons alweer een prachtig uitzicht. De afdaling daarentegen was weer andere koek. Veel losse stenen waartussen we meestal onze eigen weg moesten zoeken. We hadden al snel door dat we nog een zware dag voor de boeg hadden. We waren dan ook heel blij toen we na 12 uur stappen een lift konden bemachtigen voor de laatste 8 km, want daar hadden we op voorhand wel op gerekend. Nadien blikten we doodmoe, maar wel tevreden terug op dit  (voor Carmen eerste echte) alpine avontuur met stijgijzers en ijsbijl. En Jonas moet toegeven dat hij heel trots is op wat Carmen allemaal gepresteerd heeft :)!

Na deze tocht was even bekomen in Christchurch, na een korte tussenstop aan de bloemetjes van Lake Tekapo, zeker welkom. De zon was weer overvloedig van de partij in deze toch wel gezellige stad (want de meeste steden stellen hier toch niet zoveel voor). We kuierden wat rond op marktjes en langs het water. Aangezien Jonas het land niet kon verlaten zonder een levende kiwi te zien, en zijn vorige pogingen om er eentje te spotten vruchteloos waren, legden we geld op tafel om er nu wel zeker eentje te zien :) Helaas zijn er omwille van de duisternis geen foto's van.

Op dit moment hebben we onze eerste klimdag in Castle Hill achter de rug. Hieronder daarvan al een eerste impressie...

Kepler track en The Catlins

Onze laatste geplande trekking zit erop: de Kepler track. Nu volgen normaal gezien alleen nog maar dagtripjes. We vertrokken vanuit Te Anau doorheen een mooi stukje beuken-regenwoud maar de eerste hut lag gelukkig wel boven de boomgrens waardoor we een mooi uitzicht hadden op de omliggende bergen. Een korte avondwandeling bracht ons ook nog tot een nabij gelegen grot die we met onze zaklamp verkenden.
De volgende ochtend toen we opstonden waren we omringd door mist en wolken en wanneer er na een paar uur nog geen beterschap was vertrokken we uiteindelijk dan toch maar zonder veel zicht. Op de top van Mt. Luxmore was de verrassing echter groot toen we een magnifiek uitzicht  hadden boven de wolken. Gelukkig klaarde het daarna overal op waardoor ook de rest van het meer alpine gedeelte zeker en vast het stappen waard was. 's Avonds waren onze goede vrienden, de sandflies, ook weer overvloedig van de partij, hoera!
Om 5u 's ochtends meende Jonas een kiwi te horen, sprong in zijn kleren en kroop met fototoestel in de hand de tent uit. Maar het bleken kea's die onder meer ook in onze tent gaatjes beten! Aangezien de laatste 2 wandeldagen hoofdzakelijk doorheen bos liepen, besloten we ze te combineren tot 1 lange stapdag. 8 uur en 32 km later kwamen we moe maar voldaan terug aan in Te Anau!

Een deugddoende nachtrust later sprongen we terug in de auto om de zuidelijke kust van het zuid-eiland te verkennen. De Southern Scenic Highway bracht ons langs een hoop wilde beestjes: tuatara's, veel zeehondjes, zeeleeuwen, pinguins, enkele dolfijnen en glimwormen. Een mooi mix gecombineerd met prachtige zeezichten en mooie watervalletjes.

Na die mooie autorit was Dunedin eigenlijk een beetje een teleurstelling, maar de doortocht van de kerstman met bijbehorende (lange) parade maakte dat een beetje goed :)